Tebuconazole 20, Azoxystrobin 12 SC

Πληροφορίες για την δραστική ουσία Tebuconazole

Ταυτότητα ουσίας:

Δραστική ουσία: Tebuconazole.

Κατηγορία χρήσης: Συστηματικό μυκητοκτόνο ευρέος φάσματος.

Χημική ομάδα: Τριαζόλες (azole fungicides).

FRAC Group: 3 - Demethylation inhibitors (DMI, C14‑demethylase / CYP51 inhibitors).

Μοριακός τύπος: C₁₆H₂₂ClN₃O.

Βασικά πατενταρισμένο από: Bayer (σήμερα off‑patent, διαθέσιμο από πολλούς κατασκευαστές).

​

Μηχανισμός δράσης:

Αναστέλλει το ένζυμο C14‑demethylase (CYP51) στην οδό βιοσύνθεσης στερολών.

Η αναστολή της C14‑demethylase οδηγεί σε έλλειψη εργοστερόλης και συσσώρευση τοξικών στερολικών προδρόμων στις μεμβράνες.

Το αποτέλεσμα είναι διαταραχή της δομής και της λειτουργίας της κυτταρικής μεμβράνης, αναστολή επιμήκυνσης υφών, παρεμπόδιση σπορογένεσης και τελικά θάνατος των μυκητικών κυττάρων.

Είναι κυρίως προληπτικό και θεραπευτικό με “curative” και “eradicant” δράση σε πρώιμα στάδια της μόλυνσης.

Φάσμα δράσης:

Το tebuconazole είναι μυκητοκτόνο ευρέος φάσματος έναντι πολλών ασκομυκήτων και βασιδιομυκήτων.

Τυπικά παθογόνα‑στόχοι (ανά κατηγορία καλλιέργειας):

Σιτηρά: Zymoseptoria tritici (κηλιδώσεις φύλλων), Puccinia spp. (σκωριάσεις), Pyrenophora spp. (κηλιδώσεις), Fusarium spp. (fusarium head blight - μερικός έλεγχος).

Αμπέλι/οπωροφόρα: Erysiphe spp. (ωίδιο), Monilinia spp. (μονίλια), Venturia inaequalis (φουζικλαδίωση).

Κηπευτικά και βιομηχανικά φυτά: Alternaria spp., Cercospora spp., Rhizoctonia spp. (μερική δράση ανά σκεύασμα και δόση).

Δεν έχει δράση σε ωομύκητες (π.χ. περονόσποροι).

Συμπεριφορά στο φυτό & ιδιότητες:

Συστηματική δράση: Απορροφάται κυρίως διαμέσου φύλλων και πράσινων ιστών και μετακινείται ακροπετικά (xylem‑mobile) προς τα νεότερα όργανα.

Παρουσιάζει translaminar κίνηση, εξασφαλίζοντας προστασία και στην κάτω επιφάνεια του φύλλου.

​- Έχει καλή αντοχή στο ξέπλυμα μετά την απορρόφηση (απαιτούνται λίγες ώρες για σταθερή ενσωμάτωση στους ιστούς).
​- Μπορεί να προσφέρει διάρκεια προστασίας περίπου 10-21 ημέρες, ανάλογα με καλλιέργεια, παθογόνο και δόση.

Φυσικοχημικές ιδιότητες:

Φυσική κατάσταση: Στερεή κρυσταλλική ουσία, σημείο τήξης περίπου 102-104 °C.

​- Διαλυτότητα στο νερό: Χαμηλή, της τάξης των λίγων mg/L σε ουδέτερο pH.

Log Kow (octanol/water): περίπου 3.7, έντονα λιπόφιλο.

Πτητικότητα: Πολύ χαμηλή, πρακτικά μη πτητικό υπό συνήθεις συνθήκες.

Επίμονη ουσία στο περιβάλλον: Σε έδαφος μπορεί να παρουσιάζει από μέτρια έως υψηλή εμμονή· αναφέρονται DT₅₀ από δεκάδες έως αρκετές εκατοντάδες ημέρες ανά τύπο εδάφους και συνθήκες.

Οικοτοξικολογικό προφίλ:

Θηλαστικά (τοξικότητα οξεία): Χαμηλή έως μέτρια οξεία τοξικότητα (σε ρυθμιστικά έγγραφα κατατάσσεται συνήθως σε κατηγορίες με σχετικά υψηλές τιμές LD₅₀ από του στόματος).

Χρόνια / υποχρόνια επίδραση: Νεότερες ανασκοπήσεις αναδεικνύουν πιθανή αναπτυξιακή, αναπαραγωγική και ηπατοτοξική δράση, καθώς και ενδοκρινική διαταραχή σε θηλαστικά σε υψηλή ή παρατεταμένη έκθεση.

​- Μέλισσες: Η οξεία τοξικότητα σε ενήλικες μέλισσες είναι χαμηλή, αλλά έχουν καταγραφεί υποθανατηφόρες επιδράσεις (π.χ. διαταραχές σε βασίλισσες, συσσώρευση σε κηρήθρα λόγω λιπόφιλου χαρακτήρα).
​- Υδρόβιο περιβάλλον: Τοξικό για υδρόβιους οργανισμούς, με βάση τιμές οξείας και χρόνιας τοξικότητας σε ψάρια και υδρόβια ασπόνδυλα, γεγονός που επιβάλλει ζώνες προστασίας και αποφυγή απορροής.

Έδαφος και μικροβίωμα: Μπορεί να επηρεάσει τη σύνθεση και δραστηριότητα της μικροβιακής κοινότητας εδάφους, με μεταβολές σε ενζυμικές δραστηριότητες, ανάλογα με δόση και συχνότητα εφαρμογής.

​

Πλεονεκτήματα:

Καθιερωμένο, καλά μελετημένο μυκητοκτόνο με πάνω από τρεις δεκαετίες χρήσης και αναλυτικά δεδομένα για αποτελεσματικότητα και ασφάλεια.

​- Ευρύ φάσμα δράσης σε σημαντικούς ασκομύκητες και βασιδιομύκητες (Septoria, σκωριάσεις, ωίδια, φουζικλαδίωση κ.ά.) με προληπτική και θεραπευτική δράση.

Συστηματικό και translaminar, εξασφαλίζει καλή κάλυψη φυλλώματος και σχετικά μεγάλη διάρκεια προστασίας όταν χρησιμοποιείται σωστά.

Καλή συμβατότητα σε μίγματα και προγράμματα εναλλαγής με άλλα μυκητοκτόνα, ιδιαίτερα σε συνδυασμό με στρομπιλουρίνες ή SDHIs.

Περιορισμοί:

Ανήκει στην ομάδα FRAC 3 (DMIs), όπου έχουν ήδη καταγραφεί περιπτώσεις ανθεκτικότητας σε αρκετά παθογόνα· απαιτείται αυστηρή εναλλαγή ομάδων και αποφυγή επαναλαμβανόμενων εφαρμογών.

Δεν δρα σε ωομύκητες, οπότε δεν καλύπτει περονόσπορους και άλλα αντίστοιχα παθογόνα· χρειάζονται άλλα μυκητοκτόνα σε συνδυασμό.

​- Η σχετική εμμονή στο περιβάλλον και η λιποφιλία του αυξάνουν τον κίνδυνο συσσώρευσης σε λιπιδικούς ιστούς (π.χ. κηρήθρα) και σε ιζήματα, άρα απαιτούνται ζώνες ασφαλείας, ορθολογικές δόσεις και τήρηση των κανονισμών.

Οι νεότερες δημοσιεύσεις για πιθανές ενδοκρινικές και άλλες χρόνιες επιδράσεις συνηγορούν υπέρ της προσεκτικής χρήσης και της προώθησης εναλλακτικών πρακτικών όπου αυτό είναι εφικτό (Ολοκληρωμένη Φυτοπροστασία).

---

---

Πληροφορίες για την δραστική ουσία Azoxystrobin

Χημική κατηγορία: Στρομπιλουρίνες (Strobilurins)
Χημική ονομασία: (IUPAC) methyl (E)-2-{2-[6-(2-cyanophenoxy)pyrimidin-4-yloxy]phenyl}-3-methoxyacrylate
Χημικός τύπος: C₂₂H₁₇N₃O₅

Μηχανισμός δράσης:

Το Azoxystrobin είναι αναστολέας της μιτοχονδριακής αναπνοής στα κύτταρα των μυκήτων.

Δρα στο σύμπλοκο III (cytochrome bc₁ complex) των μιτοχονδρίων.

Αναστέλλει τη μεταφορά ηλεκτρονίων στη Qo-θέση (quinol oxidation site).

Το αποτέλεσμα είναι παρεμπόδιση της παραγωγής ATP, δηλαδή ενέργειας, οδηγώντας σε θάνατο των μυκητιακών κυττάρων.

Είναι single-site inhibitor, γι’ αυτό υπάρχει κίνδυνος ανάπτυξης ανθεκτικότητας.

Χαρακτηριστικά δράσης:

Τύπος δράσης: Προληπτικό, θεραπευτικό (early curative) & αντισποριογόνο

Δράση: Διασυστηματική, διαφυλλική και translaminar

Διακίνηση στο φυτό: Απορροφάται από τα φύλλα και κατανέμεται ακροπεταλικά (acropetal systemic)

Επιδράσεις: Εμποδίζει τη βλάστηση σπορίων, ανάπτυξη μυκηλίου και παραγωγή σπορίων

Φάσμα δράσης:

To Azoxystrobin έχει ευρύ φάσμα δράσης έναντι περισσότερων από 70 παθογόνων μυκήτων

Ασκομύκητες: Alternaria spp., Mycosphaerella spp., Septoria spp., Venturia spp.

Βασιδιομύκητες: Rhizoctonia spp., Ustilago spp.

Ωομύκητες: Plasmopara viticola, Peronospora spp.

Deuteromycetes: Botrytis cinerea, Sclerotinia spp.

Συνδυάζεται συχνά με δραστικές άλλων ομάδων για αποφυγή ανθεκτικότητας

Ανθεκτικότητα:

Ο μηχανισμός δράσης είναι μονοτοπικός, επομένως οι μεταλλάξεις στο γονίδιο cytochrome b (π.χ. G143A, F129L) οδηγούν σε ανθεκτικούς πληθυσμούς.

Εντοπίστηκαν ανθεκτικότητες σε Plasmopara viticola, Alternaria alternata, Botrytis cinerea, Zymoseptoria tritici.

Καλό ειναι να μην γίνονται 2 συνεχόμενες εφαρμογές ανά περίοδο.

και να γίνετε εναλλαγή με άλλες δραστικές ουσίες.

Τοξικολογία και περιβάλλον:

Οξεία τοξικότητα: πολύ χαμηλή (LD₅₀ > 5000 mg/kg).

Περιβαλλοντική συμπεριφορά:

Μέτρια προσρόφηση στο έδαφος (Koc ~400-600).

Ημιζωή: 2-8 εβδομάδες, ανάλογα με τις συνθήκες.

Τοξική για υδρόβιους οργανισμούς - απαιτείται προσοχή σε εφαρμογές κοντά σε υδάτινες επιφάνειες.

Πλεονεκτήματα:

Ευρύ φάσμα δράσης (πολυλειτουργικό μυκητοκτόνο)

Ισχυρή προληπτική και αντισποριογόνος δράση

Διασυστηματική κίνηση και παρατεταμένη προστασία

Καλή συνδυασιμότητα με άλλες δραστικές

Μειονεκτήματα:

Κίνδυνος ανάπτυξης ανθεκτικότητας (λόγω single-site action)

Απαιτεί εναλλαγή με δραστικές άλλων ομάδων

Τοξικό για υδρόβια είδη

---

---